Zware kluif

Fragment uit Hard gras 121.

Het ging om de sfeer, zei Henk Spaan. ‘Maak daar maar een verslag van.’
Het was Bevrijdingsdag en Hard gras organiseerde een voetbalevent. Zeven voetbalteams deden mee. De Speld, Fox Sports, Uitgeverij Das Mag, het Hard gras-auteursteam, het Hard gras-lezersteam, FC Sorry en het Hard gras-vrouwenteam.
Het begon als een prachtige dag. De weerapp van de iPhone gaf 26 graden aan. Voor de gelegenheid had ik een hotpants aangetrokken. Meer een kort spijkerbroekje, maar hotpants klinkt wereldser. Thuis had ik erover getwijfeld. Henk Spaan zei eens dat hij knieën heel erg lelijk vindt. Hij noemde die van Kate Moss als voorbeeld; afzichtelijk. Alsof ze er later waren opgezet. Sinds ik dat wist bekeek ik de mijne met andere ogen.

Het event was bij amateurvoetbalclub Wartburgia. Op de velden waren mensen aan het warmlopen. Ik groette Hugo Borst, Herman Koch, en nog wat anderen. Ik zag Özcan Akyol staan. We gaven elkaar drie kussen. Ik ken Eus van voordat hij heel bekend werd. Zes jaar geleden deed ik de PR voor Hard gras. Eus appte me wel eens over bepaalde zaken. Bijvoorbeeld als zijn naam weer eens verkeerd gespeld stond op bol.com. Dan dacht hij dat ik daar invloed op had en appte: ‘Make it disappear.’ Ik stuurde dan iets vervelends terug, in het Nederlands. Eus vond dat ik snel gepikeerd was. Ik was net stagiaire PR geweest bij uitgeverij Ambo Anthos, dus ik was nogal gevoelig voor hiërarchie in die tijd. Inmiddels mogen we elkaar. Ik denk althans dat hij mij ook mag, twee jaar geleden appte hij na jaren stilte dat hij mijn stukjes leuk vond. Ik was erg verguld met zijn bericht.
Henk Spaan kwam van het achterste veld naar ons toe gelopen. Hij keek direct naar mijn knieën. Hij zei niks.
Schrijver Auke Hulst, ingedeeld bij het team van Ambo Anthos, vroeg aan Henk Spaan: ‘Vind je dat nou eerlijk? Om Daniël de Ridder voor het Hard gras-team te vragen?’
‘Jazeker,’ antwoordde Henk.
Hugo Borst was zijn gezicht aan het insmeren, hij prevelde iets over huidkanker. Herman Koch zei dat hij niet aan insmeren deed. Ik vroeg Henk of hij zich al had ingesmeerd. ‘Thuis gedaan,’ zei hij, en liep naar het vrouwenteam.
Ik noteerde: goede sfeer.

Vriendin en schrijver Janneke van der Horst verscheen even na tweeën op het toneel. Ze zei, terwijl ze naar het voetbal keek: ‘Dit is het laatste jaar dat je zoiets kunt dragen.’

 

 

Advertenties